Dit is het getuigenis van een kaderlid van een grote onderneming dat op zijn vijfenveertigste besloot een KMO over te nemen.

Léonard werkte als onderzoeker in een multinational en moest voor zijn werk soms naar het buitenland; de onbestendigheid van zijn job kende hij maar al te goed! Het leek hem dan ook niet evident zijn zeer gespecialiseerde loopbaan verder te kunnen uitbouwen in een andere onderneming en hij wilde in geen geval zonder werk vallen na zijn vijftigste. Hij dacht dat hij dan niet de moed zou hebben om zich nog als zelfstandige te vestigen. En dus besloot hij op zoek te gaan naar een kleine onderneming die hij verder kon ontplooien. Al heel snel vond jij iets interessants!

Thérèse werkte in de privésector als therapeute en had als vrijwilligster eveneens tal van contacten in de verenigingswereld. Ze werd bekoord door haar ervaring met de werking van een kleine vennootschap en van een commerciële wereld die haar nog grotendeels onbekend was.

Het zou geen gemakkelijke beslissing worden, want de overname van een KMO is een echte uitdaging. Het voelde goed aan maar we zagen wel in dat zo'n nieuw project een extra belasting zou worden op onze reeds zeer goed gevulde agenda ... We achtten het mogelijk om onze activiteiten toch zo te regelen dat we nog voorrang konden geven aan de kinderen, een basisprincipe waar we als ouders 100% achter stonden.

We hebben dus de gok gewaagd en zijn begonnen aan de overname van de vennootschap en de woning waar de maatschappelijke zetel gevestigd was. De investeringen op het vlak van tijd, de vermoeidheid, de verplaatsingen waren veel ingrijpender dan we hadden verwacht.

Twee jaar na de overname verloor Léonard zijn werk. Toen kon hij niet anders dan al zijn energie in de KMO te gaan stoppen. De financiële behoeften van het gezin evolueerden mee met de leeftijd van de kinderen die binnen afzienbare tijd hogere studies wilden aanvatten, het dagelijkse leven was een hele opgave geworden, de fysieke en psychische vermoeidheid lieten zich steeds nadrukkelijker voelen. Het gevolg was een hele hoop extra stress en dat liet onmiskenbaar sporen na. Tussen man en vrouw ontstonden spanningen die ze gelukkig onder controle wisten te houden, zij het ten koste van een "zekere rentabiliteit" op korte termijn. Niettemin kregen het essentiële en de lange termijn voorrang. Met het financiële evenwicht kwam ook het vertrouwen terug en werden alle krachten binnen het gezin gebundeld. Thérèse ging weer voltijds werken als bediende.

De overname van een KMO rond je vijfenveertigste betekent voor een koppel dus echt een nieuwe uitdaging. Ten eerste omdat het aanvankelijk gepaard gaat met een enorme hoeveelheid extra werk en ten tweede omdat je net in die levensfase valt waarin velen een midlifecrisis doormaken. De overname komt in dat geval ook op een moment waarop het verlangen om zijn loopbaan te verduurzamen het grootst is en tegelijk - maar ook paradoxaal - de wens of beter, de behoefte om periodes van hard werken steeds meer te gaan afwisselen met vrije momenten. Het leven is nu eenmaal één grote beweging, hoe je het ook draait of keert!

Eerst merkten de kinderen, die het volste vertrouwen hadden in de beslissingen van hun ouders, dat mama en papa er minder voor hen waren. Daarna voelde ze de spanningen, begonnen ze zich vragen te stellen bij de keuze van hun ouders, keerden ze zich meer af van de zaak ... En toen keerde het vertrouwen terug en werden er plannen gemaakt voor vakanties. Daarmee was de belangstelling opnieuw gewekt en werd er weer spontaan samengewerkt. Het spreekt voor zich dat de tijd die we hebben besteed, ons doorzettingsvermogen en onze eigen financiële middelen en vooral onze psychische kracht hebben gemaakt dat we misschien echt wel op het winnende paard hebben gewed. Het vertrouwen - minstens al op middellange termijn - maakt opofferingen mogelijk en rechtvaardigt die ook. En het is van belang dat je die opofferingen zelf aanvaardt en ook het gezin ermee verzoent.

Het avontuur begint elke dag opnieuw, bij het eerste ochtendgloren ..