Toen ik klein was, leerde papa mij lopen. Daarna probeerde ik zo snel te lopen als hij. Na veertig jaar is het me gelukt ...

Toen ik met m'n vader begon te werken, dacht ik dat ik alles wist; vijf minuten later besefte ik dat ik helemaal niets wist.

Toen ik aan de andere kant van de slagboom stond, werd ik door iedereen in de gaten gehouden: arbeiders en bedienden, die me al jaren kenden, observeerden me bij wijze van test.

Terwijl kwaliteitscontrole en de ontwikkeling van nieuwe dossiers me niet erg konden boeien, keek ik mijn ogen uit bij productie, management, human relations, administratie, boekhouding. En net daar konden de beoordelingen wel eens voor ophef zorgen.

De eerste keer dat "het meisje" opmerkingen moest maken, gestuurd door papa, ging dat niet van een leien dakje. En toen heb ik ingezien dat farmacie echt wel een kwestie was van de bittere pil proberen te verzachten.

Ik heb altijd geprobeerd om met de nodige humor en wat relativeren dat soort situaties aan te pakken, en het was heus wel een harde leerschool. Een soort vuurdoop ook.

Toen papa in het ziekenhuis moest worden opgenomen, moest ik het hele bedrijf draaiende zien te houden. Ik wist al dat ik daarvoor sterk moest zijn, zelfzeker, stevig in mijn schoenen moest staan, zodat ons team op mij kon vertrouwen en het bedrijf verder kon in de best mogelijke omstandigheden.

Ik bereidde het werk systematisch voor, in alle rust, 's ochtends vroeg en 's avonds als het bedrijf al gesloten was. Daardoor kon ik overdag de indruk geven van een "rustige kracht", van de nodige zelfverzekerdheid om de stemming er bij iedereen in te houden.

En zo heb ik ook de kneepjes van de productie leren kennen, met de vooral technische problemen, het "people management", voorraadbeheer, de contacten met leveranciers, planning ...

In een familiale KMO is "people management" een van de cruciale factoren. Je moet eerst aanvaard worden, vervolgens respect en ten slotte erkenning zien te krijgen. Je moet leren rekening te houden met de gevoeligheden, de bekwaamheden van iedereen te erkennen, te zien wat het beste in iedereen naar boven haalt ...

Na de overname van de onderneming die onze producten verdeelde, kreeg ik er ook nog de commerciële follow-up, de marketing enz. bij.

En dat allemaal voor iemand met een opleiding in de farmacie. Toch even doorbijten dus ...

Tja, zo werd ik stilaan volledig ingewijd in alle mogelijke aspecten van het bedrijf, klaar om op een dag mijn vader op te volgen.

Toen papa in 1991 overleed, stond ik meteen voor een voldongen feit. Nagenoeg onmiddellijk besefte ik dat ik nog maar eens mijn eerste stappen zou moeten gaan zetten.

Plots moest ik de sprong dus wagen, maar een valscherm had ik niet langer. Papa was er niet meer om me te helpen beslissen, me uit te leggen wat eigenlijk niet uit te leggen viel, me te behoeden voor misstappen.

En toen moest ik dus leren lopen zonder die ondersteunende hand, leren leven zonder vangnet. Ik heb bange momenten beleefd, slapeloze nachten ook, en ongecontroleerde angsten.

Ik dacht alles te weten, ik dacht dat ik er klaar voor was, maar opnieuw bleek dat een illusie. Ik beschikte over macht, die ik moest leren gebruiken, terwijl ik ook steeds meer taken af te werken kreeg.

Zo is het raderwerk dus gaan draaien. Als alles vlot blijft gaan, ben ik op weg naar de onmetelijke voldoening van een geslaagde opdracht en de vreugde te weten dat ook ik, op mijn beurt, mijn opvolging goed heb voorbereid.